Kwaliteit van zorg of kwaliteit van leven?

Een paar weken geleden werd een sterk beroep op mij gedaan om in Den Haag meer geld te vragen om de kwaliteit van zorg te verbeteren. Daar heb ik zorgvuldig over nagedacht. Graag wil ik mijn overwegingen delen.

Kwaliteit van zorg kun je op twee manieren benaderen. Vanuit de zorgverleners of vanuit degene die zorg nodig heeft. Als zorgverleners hebben we professionele standaarden ontwikkeld om de kwaliteit van zorg te beschrijven en te waarborgen. Die standaarden zijn duidelijk en wanneer die niet goed worden toegepast, spreken we van fouten die we kunnen proberen te voorkomen of herstellen. Waar gewerkt wordt, worden fouten gemaakt, dus deze kwaliteitsproblemen zijn van alle tijden. Door middel van scholing wordt geprobeerd een zo hoog mogelijke professionele kwaliteit te bereiken.

Wat kwaliteit van zorg voor de zorgvrager betekent, is moeilijker te benoemen. Dat is veel persoonlijker en heeft alles te maken met hoe iemand de kwaliteit van zijn of haar leven ervaart. Als de kwaliteit van het leven aangetast wordt door beperkingen of ziekte, zoekt men zorg ter aanvulling van de beperking in de hoop de kwaliteit van leven zo hoog mogelijk te houden. Niet alle beperkingen zijn echter door zorg te verzachten of weg te nemen.

Gelukkig
In onze organisatie werken we voor veel cliënten die een hoge leeftijd hebben bereikt, waarbij sprake is van veel beperkingen en moeiten. De meeste ouderen accepteren dat beperkingen bij deze levensfase horen. Wanneer zij vanuit deze erkenning in overleg met de zorgmedewerker reële ondersteuning vragen, kan vaak goede zorg worden gegeven. Zowel de zorgvragers als de zorgverleners hebben dan het gevoel dat er een goede kwaliteit van zorg geleverd is.

Wat mij opvalt is dat een toenemend aantal cliënten of betrokken mantelzorgers het verlies van kwaliteit in deze fase van het leven moeilijk lijkt te kunnen accepteren. Zij menen dat mensen ‘recht’ hebben op geluk en ‘recht’ op een mooie oude dag en een plezierig levenseinde. Wanneer zij op hun oude dag beperkingen ondervinden met het bijhorende ervaren verlies aan kwaliteit van leven, vinden zij dat de zorg dit moet compenseren. Het maken van zorgafspraken vanuit deze positie is lastig, omdat deze cliënten meer eisen dan mogelijk is. In de praktijk gaan echter veel medewerkers mee in deze behoeften. Zij vinden ook dat deze cliënt ‘recht’ heeft op de gevraagde zorg. Omdat dit niveau van zorg en het verlangde geluk niet realistisch haalbaar zijn, ontstaat onvrede bij deze cliënten en hun mantelzorgers, maar ook bij de medewerkers die deze cliënten graag gelukkig zouden willen maken.

Discussie
Dat de kwaliteit van zorg op orde is, is een verantwoordelijkheid van de zorgverleners en de samenleving. Hoe de kwaliteit van ons leven is, bepalen we voor een groot deel zelf. Hoe gaan we om met wat we niet meer kunnen, met dingen die het leven zwaar en moeilijk maken? Wat kunnen we doen om bij te dragen aan onze gezondheid? Hoe kunnen we nieuwe beperkingen voorkomen door bijvoorbeeld zo veel mogelijk te bewegen en gezond te eten? Wat investeren we zelf in een sociaal leven met de mensen om ons heen? Die vragen mogen en moeten we elkaar stellen, juist vanuit de instellingen waar we zorg leveren

Het is makkelijk om om geld te vragen en te doen of meer geld de kwaliteit van zorg vanzelf verbetert. Maar geld maakt niet gelukkig, ook niet in de zorg. Naar mijn idee moeten we de middelen en menskracht die beschikbaar zijn voor zorg, zo goed mogelijk benutten en zo rechtvaardig mogelijk verdelen. En daarnaast de discussie aan durven over wat er nu echt nodig is om de kwaliteit van ons leven te verhogen.

About these ads

15 Reacties op “Kwaliteit van zorg of kwaliteit van leven?

  1. Dus deze meneer is meer dan bereid om zijn meer dan ruime vergoeding minimaal te halveren zodat zorgverleners eerlijker betaald kunnen worden?

    Er wordt nu namelijk gebruik gemaakt van het puntzakmodel waarbij de hoogste lagen het meeste geld inhouden. En waarbij de werkvloer (de verzorgenden of handen aan het bed) de kruimeltjes mogen hebben.

    Eerlijker delen is dan juist een puntmutsmodel: de minste mensen krijgen ook het kleinste deel van het geld.

  2. Wat een shocking interview met deze meneer. Gewoon accepteren dat je niet voldoende zorg krijgt omdat je MS of een spierziekte hebt. Dat zegt hij in feite ook. Stemt zeker VVD??

  3. Is het de taak van verzorgenden om familie te helpen het natuurlijk verval in te zien van hun geliefde? En te accepteren dat pa of moe niet beter wordt, gewoon omdat dat er nou eenmaal niet in zit? En te realiseren dat een verpleeghuis in heel veel gevallen echt het allerlaatste station is?
    Volgens mij niet. Accepteer ouderdom, verval, afbraak, ziekte en verlies nou maar gewoon. Iedereen is een keer aan de beurt. En wees lief voor je geliefde, voor je vader en moeder: kam de haren, neem een bloemetje mee, lees de krant voor, zing een lied, luister naar muziek, kijk samen voetbal op tv, speel mens erger je niet, duw die rolstoel over de stoep naar het park, neem roomboterkoekjes mee of een nieuwe haring…. Ja, jij maakt het verschil: de mantelzorger, de partner of liefhebbende zoon of dochter!

  4. Laatste alinea: “maar geld maakt niet gelukkig, ook niet in de zorg”. Wat ben ik blij dat de heer Rob van Dam het voortouw neemt en zijn ongetwijfeld riante vergoeding gaat inleveren ten gunste van de onderbetaalde werkvloer, de handen aan het bed. Hulde!

    • De aloude bejaardenhuizen bestaan niet meer. Wist je dat deze huizen in de jaren 60 massaal uit de grond werden getrokken om de gewone woningen vrij te maken voor jonge gezinnen. ‘Bejaarden in bejaardenhuizen’ was toentertijd de oplossing. Maar, de AWBZ staat aan het einde van zijn levenscyclus. De overheid moet daar eens wat meer voorlichting over geven, want de gemiddelde burger is nog in de veronderstelling dat die gezellige bejaardenoorden nog bestaan. Nee, de werkelijkheid is anders: mensen met een zorgzwaartepakket 1 en 2 mogen vanaf 1 januari 2013 niet meer naar binnen, zij moeten zelf thuis een oplossing zoeken. ZZP 3 en 4 krijgen hetzelfde lot toebedeeld.
      Bejaardenhuizen (zzp 1 en 2) verdwijnen dus. Blijft over: zorgfabrieken met ernstig zieke, kwetsbare, zwaar hulpbehoevende hoogbejaarde mensen. Dat is onze nieuwe werkelijkheid, of je het leuk vindt of niet.

  5. Liesbeth van Aerssen

    Ik heb er ook eens “zorgvuldig over nagedacht”; over “geld maakt niet gelukkig”.Die verdomde hoogbejaarde ouderen moeten niet het niveau van zorg en het verlangde levensgeluk verwarren.En de medewerkers moeten daar al helemaal niet in meegaan.
    Mond houden, allebei.Een groot voordeel van het feit dat er steeds meer jongere zorgvragers in het verzorgings- /verpleeghuis komen is dat zij beter in staat zijn om de zorg te vragen die zij zoeken en de kans krijgen daarover te overleggen met hun zorgverleners. Of worden zij de volgende groep zorgvragers die de mond gesnoerd moet worden?De zorgvragers, oud en jonger komen niet voor hun lol naar het verpleeghuis.Het verpleeghuis is meestal een laatste woonadres. Ik hoop dat de zorgvragers de” professionele standaarden” in de dagelijkse zorg zullen ervaren, of dat nou meer geld kost of niet. En dat ze er ook over kunnen communiceren. Misschien dat uit een volgende blog van Rob van Dam wat meer solidariteit blijkt met de zorgvragers én zorgverleners.Scheelt alweer wat levensgeluk voor iedereen in het verpleeghuis.

  6. Negatieve reacties worden klaarblijkelijk niet geplaatst door Osira

  7. Geachte heer van Dam,

    Osira’s “professionele standaard” voor kwaliteit van zorg? U moet zich schamen meneer van Dam. Deze ligt ver beneden het gemiddelde.

    Waarschijnlijk heeft u geen of nauwelijks weet van wat er zich in de praktijk van Osira afspeelt of wilt u zich er gemakshalve maar liever niet in verdiepen.

  8. Amsterdam, 22 oktober 2012
    Aan Osira-Amstelring Raad van Toezicht
    Betreft: blog Rob van Dam
    Geachte leden van de Raad van Toezicht,
    Wij hebben ons gestoord aan de blog van Rob van Dam, getiteld: Kwaliteit van zorg of kwaliteit van leven?
    In deze blog stelt de heer van Dam dat zorgvragers, mantelzorgers en zorgverleners steeds minder besef lijken te hebben voor het feit dat ouder worden met gebreken komt. Zorgvragers, aldus Van Dam, vragen tegenwoordig een vorm van zorg die onrealistisch is.
    ‘Wanneer zij op hun oude dag beperkingen ondervinden met het bijhorende ervaren verlies aan kwaliteit van leven, vinden zij dat de zorg dit moet compenseren. Het maken van zorgafspraken vanuit deze positie is lastig, omdat deze cliënten meer eisen dan mogelijk is.’
    Dit schrijft een directeur van een instelling die een jaar geleden nog onder algeheel verscherpt toezicht stond van de Inspectiedienst, omdat er ronduit slechte zorg werd geleverd. Je moet maar durven. Van Dams constatering is bovendien niet juist. Iedereen beseft dat oud worden een mens beperkt, ook de bewoners van Osira. De beperkingen echter die zorgvragers ondervinden die in instellingen als die van de heer Van Dam wonen, zijn niet de beperkingen die horen bij ouderdom. Of is het volgens de heer Van Dam normaal dat je als je 70+ bent soms uren in je eigen vuil moet liggen? Of is het normaal dat je je medicijnen krijgt aangereikt door iemand die niet bevoegd is en is het normaal dat er ‘s nachts niemand je op komt helpen als je gevallen bent, omdat er gewoon geen toezicht is? Geen toezicht, terwijl je familie, toen je je inschreef bij deze instelling , te horen kreeg dat alle noodzakelijke en alle gewenste zorg geleverd kon worden?Het wekt geen verbazing dat Van Dam aan het slot van zijn blog laat merken dat hij vindt dat extra geld voor de zorg niet nodig is.
    Het is makkelijk om om geld te vragen en te doen of meer geld de kwaliteit van zorg vanzelf verbetert. Maar geld maakt niet gelukkig, ook niet in de zorg. Naar mijn idee moeten we de middelen en menskracht die beschikbaar zijn voor zorg, zo goed mogelijk benutten en zo rechtvaardig mogelijk verdelen. En daarnaast de discussie aan durven over wat er nu echt nodig is om de kwaliteit van ons leven te verhogen.
    Wij zouden graag zien dat de Raad van Toezicht dit advies van Van Dam terstond ter hand neemt: iemand die zo weinig empathie heeft voor bedrijf, product en de mensen die hij onder zich heeft, en bovendien aangeeft dat geld niet gelukkig maakt, zal het alleen maar rechtvaardig vinden als zijn salaris wordt teruggebracht tot het minimumloon en de rest van zijn salaris wordt verdeeld over de werkvloer. De zorgverlening bij Osira zou er een stuk van opknappen als het zorgbudget voor verpleeghuiszorg niet in de zakken van het management verdwijnt maar daadwerkelijk aangewend wordt voor de zorgverlening die bewoners nodig hebben.Waar blijft het extra personeel wat u al zo lang heeft beloofd aan de huidige zorgmedewerkers die zich dag en nacht tot op hun tandvlees inzetten voor uw bewoners? Wij zouden graag zo spoedig mogelijk een antwoord krijgen op deze brief.
    Hoogachtend,
    Maureen van der Pligt, gemeenteraadslid SP Amsterdam

    • Raad van Toezicht Osira Amsterdam

      Vrije meningsuiting is in ons land een gewaardeerd goed voor elke burger, dus ook voor de bestuurder van Osira Amstelring, de heer Rob van Dam. Zijn column op de discussiesite van osiraamstelring past hierin. Ook reacties van derden worden aan dezelfde meetlat gemeten, dus ook die van Maureen van der Pligt, Gemeenteraadslid van de SP in Amsterdam. Wel is vreemd dat zij niet op Rob van Dam reageert maar naar de Raad van Toezicht van Osira Amstelring.
      Niettemin accepteer ik haar uitnodiging graag. Wij vinden het volkomen terecht dat onze bestuurder een mening geeft op een maatschappelijk relevant issue wat al lang zeer actueel is. Wij respecteren niet alleen de mening van Rob van Dam, maar staan er ook achter. Immers, in talrijke rapporten en studies van gerenommeerde instituten treffen wij dezelfde discussie aan (SER, SCP etc.). Nog zeer recent vroeg Prof. Dr. Paul Schnabel, directeur van het CPB, in een publicatie van het tijdschrift “De Eerste Lijns” (editie 8 oktober 2012, blz. 13 en volgende) aandacht voor hetzelfde onderwerp als Rob van Dam aansneed. Zijn artikel sluit ook nagenoeg naadloos aan bij de mening van Rob van Dam.
      Wellicht jammer voor Maureen, maar de Raad van Toezicht van Osira Amstelring, is blij met een bestuurder, die verder denkt dan de dag van vandaag. Dat blijkt ook uit de vele (terechte) verbeteringen die de heer Van Dam, sinds zijn komst in maart 2011, in de kwaliteit van zorg bij Osira Amstelring met zijn personeel en staf heeft bereikt.
      Hierbij realiseert de raad, vanwege het feit dat “zorg” altijd mensenwerk is en blijft, dat er elke dag nog verbeteringen mogelijk zijn. Ook hierin steunen wij onze bestuurder van harte en houden daarbij ook zeker de “vinger aan de pols”.

      Hans Klein Breteler
      Voorzitter Raad van Toezicht Osira Amstelring, Amsterdam

  9. Laat Meneer van Dam dan ook zijn te hoge Salaris maar inleveren want als hij vind dat geld niet gelukkig maakt heeft hij het ook niet nodig straks als hij zorg nodig heeft. En voor de zorg behoef je niet oud te zijn.
    Het is te hopen dat hij Gezond mag blijven en hij kan maar beter een paar x mee lopen met de mensen die de zorg leveren.
    Die man weet niet waar hij over praat, en mooie woorden hebben we niets aan. Zorgt hij ook voor Vader of Moeder? of hij zegt net als die andere Wethouders en Gemeenteraden ; Het valt allemaal wel mee.
    of als de woning maar schoon word. Maar de oudere is tegenwoordig niet belangrijk meer, daar hebben ze immers veel te veel van want de mens word tegenwoordig te oud en daar heeft men problemen mee.
    Want dan worden ze lastig en moeten verzorgt worden en dat kost GELD.

  10. Geachte Rob van Dam,

    Mijn hart huilt na het lezen van u blog( Kwaliteit van zorg of kwaliteit van leven?).
    U geeft aan dat u goed heeft nagedacht voordat u bij den haag een verzoek zou doen om meer geld te vragen om daarmee te kwaliteit in de zorg te verbeteren.
    Na het lezen van uw bericht is dat niet de eerste gedachte die bij mij, en heel veel anderen opkomt.
    Ik ben het niet met alles oneens wat u in uw blog beschrijft, maar de beredenering van een aantal van uw punten storen mij heel erg, daar zij naar mijn mening in veel gevallen totaal niet overeenkomen met de omstandigheden in de feitelijke praktijk.

    Kwaliteit van zorg kun en moet je naar mijn idee ook zeker van twee kanten bekijken. Op mijn werkplek zijn we de laatste jaren ook bezig geweest om familieleden/vrienden/kennissen en vrijwilligers meer bij het hele (zorg)proces te betrekken. Verantwoordelijkheden delen en verdelen. Families inzichten geven hoe zij betrokken kunnen zijn om de kwaliteit van het leven van hun familielid met beperkingen zo aangenaam mogelijk te kunnen houden. ( dus niet dit soort verantwoordelijkheden op zorgpersoneel afschuiven) Duidelijkheid hebben in wat verzorgend personeel van familie en familie van het verzorgende personeel kunnen verwachten. Op deze manier zullen er ook minder teleurstellingen ontstaan rondom werkzaamheden die je niet kan nakomen en waar je niet verantwoordelijk voor bent. Dit wat ik hierboven heb beschreven komt als ik u goed heb begrepen overeen met wat u bedoeld met dat de verantwoordelijkheid van de kwaliteit van iemands bestaan met beperkingen gedragen moet worden door de hele samenleving? Een discussie die op veel werkplekken al lang bespreekbaar is gemaakt.

    Misschien begrijp ik u verkeerd maar het lijkt net alsof u bedoeld te zeggen dat wij zorgverleners te veel (onnodig) werk verrichten en door schieten in het uitvoeren van de wensen van cliënten die volgens u niet tot onze verantwoordelijkheden vallen.
    Ik ga niet ontkennen dat dit helemaal niet plaats vindt.
    Toch ik wil toch even duidelijk benadrukken dat ik er van overtuigd ben dat in de meeste gevallen wij als zorgverleners niet om de hierboven genoemde redenen onze ontevredenheid, frustratie en zorgen uiten. Als u daadwerkelijk goed heeft nagedacht en op de hoogte bent van de werkelijke situaties op de werkvloer, zou u weten dat wij het hier grotendeels hebben over de basiszorg ( algemene dagelijkse levensbehoeftes). En niet over verwachtingen dat wij het “totale geluk” wat volgens u de cliënten van ons vragen kunnen compenseren.
    Ik werk zelf op een psychogeriatrische afdeling. Ik heb nog niet ervaren dat er door cliënten of wettelijke vertegenwoordigers standvastig eisen gesteld werden betreft de zorgverlening die niet reëel waren.
    Bent u wel volledig op de hoogte van de eisen die vandaag de dag van het verzorgende personeel wordt geëist? Het is heel makkelijk om alles op de berg met “gemaakte fouten” te gooien omdat professionele standaarden niet goed zouden worden toegepast. De hoeveelheid tijd die wij aan verslaglegging, registraties en steeds meer bijkomende documenten die verwerkt moeten worden kwijt zijn lijken naar mijn mening behoorlijk onderschat te worden. Als er nu eens wordt nagedacht of er daar mogelijkerwijs door hogere hand niet in doorgeschoten wordt?, en of er niet “bezuinigd” kan worden op de steeds weer bijkomende eisen op vastlegging en registraties in nieuwe ontwikkelde documenten die ons veel tijd ontnemen om met echte directe zorg bezig te kunnen zijn. En daar bedoel ik bijvoorbeeld mee: Cliënten op tijd eten/drinken kunnen aanbieden, en bij de cliënten die hulpbehoevend zijn ook de tijd er voor kunnen nemen die zij nog hebben. Voldoende toezicht kunnen bieden bij het eten en drinken zodat er o.a. voorkomen kan worden dat cliënten van elkaars bord eten, zodat er echt overzicht is wat de intake van de cliënten is.
    Cliënten kunnen begeleiden en ondersteunen in hun zelfredzaamheid. Incontinente cliënten tijdig kunnen verdrogen en zo o.a. kans op uwi’s te beperken. Nu (nog) continenten cliënten regelmatig naar het toilet kunnen begeleiden, en daarmee ook hun kwaliteit van leven niet onnodig laat verslechteren. Waardoor je de zorgzwaarte ook mee beperkt, incontinentie geeft meer gezondheidrisico’s met zich mee, en dus meer zorgvragen. Deze paar kleine (basis) voorbeelden waar wij als zorgverlener vaak tegenaan lopen moeten u toch zeker niet onbekend in de oren klinken?
    Zoals u zegt hebben zorgverleners professionele standaarden ontwikkeld om de kwaliteit van zorg te beschrijven. Hoe kan het dan toch komen dat zorgverleners die uiten dat het op deze manier niet goed gaat niet serieus genomen worden , en de situatie zoals die in uw blog beschreven wordt bijna wordt gebagatelliseerd? Althans zo komt deze op mij over..
    Door de huidige bezettingsnorm, zijn de basis werkzaamheden op veel doelgroepen niet bol te werken. Op een gegeven moment kan je methodisch werken tot je een ons weegt maar zou het erg prettig zijn als de mensen die duidelijk niet dagelijks aan bed staan maar het wel allemaal zo mooi politiek correct kunnen brengen eindelijk een keer echt actie ondernemen om tot reëlere inzichten te komen.
    Scholing is uiteraard een zeer belangrijk en ook noodzakelijk hulpmiddel om de kwaliteit in de zorg intact te houden en/of te verbeteren. Maar hoe vaak hoor ik wel niet dat iemand een scholing, cursus, of wat voor opleidingsvorm dan ook wilt doen maar wordt afgewezen. Kwestie van makkelijker gezegd dan gedaan?..

    Vindt u dat cliënten met geestelijke problematieke hun beperkingen moeten accepteren? Deze groep cliënten kan niet vanuit die erkenning zelf tot een oplossing komen om in samenspraak met het zorgpersoneel een reële ondersteuning tot stand te brengen. Dit neemt de wettelijke vertegenwoordiger over. Deze wisselwerking werkt anders dan je het met een “geestelijk gezonde”cliënt zou hebben. De acceptatie en begrip kan er bij de wettelijke vertegenwoordiger dan wel zijn, maar dat is bij de cliënt lang niet altijd van toepassing.

    U geeft aan dat veel medewerkers in de zorg meegaan in de “doorschietende” behoeftes van een cliënt. En daardoor meer geld vrijmaken in de zorg(meer handen aan bed) totaal onrechtvaardig zou zijn?
    Is dit in grote lijnen echt de werkelijkheid? Dat gaat er bij mij niet in namelijk, daar heb ik een meer inhoudelijke tegenargument voor nodig.

    Iets wat mij ook enorm opvalt, is dat de meeste zorgverleners niet om salaris verhoging vragen ( want geld maakt toch niet gelukkig).
    Terwijl niemand het denk ik erg zou vinden om waarschijnlijk het zelfde saldo op hun rekening te hebben als u heeft!
    Wij vragen om meer handen aan bed, zodat wij cliënten kunnen ondersteunen in basisbehoeftes en algemene dagelijkse levensbehoeftes net zoals u en ik kunnen dat kunnen. Is dat nu echt een overbodige luxe waar niet in geïnvesteerd moet worden?

    En als laatste als u echt overtuigd bent van u standpunt. Waarom geeft u niet eenmalig uw salaris waar u toch niet gelukkig van wordt aan één van uw instellingen, zodat zij daar meer personeel voor kunnen aanschaffen.
    En U dan met harde feiten kunt bewijzen dat dat niet de oplossing is.

    Of is het misschien wel een oplossing??? Maar zijn wij zorgverleners wel zo gek te krijgen om deze niet gezonde werkdruk te blijven tolereren om er uiteindelijk aan onderdoor te gaan, en dan de hele zorg op ze gat te laten vallen?

    Met vriendelijke groet,

    A.D.C. Pommerel: Een verpleegkundige/persoonlijk begeleider die nu nog met hart en ziel in de zorg werkt, maar zich steeds vaker begint af te vragen hoe zij het op deze manier nog 50 jaren vol moet gaan houden…

  11. Wat zou het mooi zijn als de werknemers die werken in banen waar tekort aan is de hoogste salarissen zouden ontvangen…..
    Wat zou het mooi zijn als mensen op hoge functies inlevingsvermogen zouden ontwikkelen……

  12. lieve mensen allemaal, ook Rob v Dam, wij worden allemaal oud!
    Ook toen ik de zorg in ging als 18 jarig onwetend persoon, werd er al geklaagd dat het allemaal duur is en dat er geen tot te weinig personeel is.
    Salarissen zouden niet voldoen voor de kosten in de randstad en we gingen massaal in schaal 40! Dat wordt nu gebruikt om tegen ons te zeggen (in de randstad) dat we daarom te duur zijn! maar ik ken mensen in Enschede werkende in schaal 35 en lager en die horen het zelfde!
    Er is maar 1 groep die teveel betaald krijgt en we weten allemaal wie we bedoelen. Ook Rob v Dam behoord daartoe en het gekke is dat deze groep steeds roept bezuinigen, bezuinigen, bezuinigen en het liefst zien ze ons massaal met 65 jaar de kist in gaan zodat we geen zorgkosten meer maken.
    Helaas verlies je alle gevoel voor werkelijkheid wanneer je over anderen beslist. Ik heb in een discussie de bestuurder waar ik mee te maken heb horen zeggen dat alles te bespreken was maar niet zijn salaris. Dat zegt mij genoeg hij praat wel over mijn en jullie salaris en hoe wij voor onze ouderen moeten zorgen
    of eigenlijk juist niet moeten zorgen.
    Weet je ik zou me schamen om te moeten zeggen;” ik ben een kind van een bestuurder.”
    Laten we onze clienten en ouderen maar extra verwennen!
    Daar hebben zij recht op!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

    Erna Loosman

  13. Geachte heer van Dam, ondanks dat uw blog wat ouder is spreekt de inhoud mij bijzonder aan omdat (financiële) keuzes van uw instelling juist een enorme impact hebben op de kwaliteit van leven van mijn oom en tante (zie hiervoor: http://www.nederlandbinnenstebuiten.nl/kwaliteit/).
    Als ondernemer in de zakelijke dienstverlening kan ik mij een beschouwing van kwaliteit zonder mij verantwoordelijke te voelen over de wijze waarom deze wordt ontvangen in het leven van de klant nauwelijks voorstellen. Bevragen van onze klanten leert ons dat juist daar het verschil zit tussen een tevreden klant en een klant die dit ook uitdraagt naar de buitenwereld. Positieve referenten dragen zorg voor continuïteit en dus zorg voor het voortbestaan van mijn onderneming.
    Wat heb ik als client aan kwalitatief goede zorg als ik niet meer tevreden ben met mijn kwaliteit van leven? Ik ben het volledig met u eens dat geld een begrenzing geeft aan de mogelijkheden op dit gebied voor een zorginstelling. Echter in uw stelling, ‘Dat de kwaliteit van zorg op orde is, is een verantwoordelijkheid van de zorgverleners en de samenleving. Hoe de kwaliteit van ons leven is, bepalen we voor een groot deel zelf, schept distantie van de verantwoordelijkheid voor de zorginstelling en de samenleving voor de kwaliteit van leven van de client. Terwijl voor de meeste van uw cliënten uw instelling juist hun leven is en voor een groot gedeelte bepaald. Er zijn heel veel momenten in iemands leven waar de omgeving moet helpen om de kwaliteit van leven weer op te tillen. Misschien is een rigoureuze opname in een verpleeghuis en vaak verlies van samenleven met de partner tot gevolg er daar een van. Dat heeft niet zo zeer te maken met geld maar meer met wat je als instelling (en als samenleving) centraal stelt; ‘Kwaliteit van leven of kwaliteit van zorg’. Met alle protocollen, veldnormen en kwaliteitssytemen dreigen we het zicht te verliezen op waar het werkelijk om gaat; ‘het leven vieren’.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s